We verlaten de camping en we gaan op weg om een mooie rondrit te maken langs de Pueblos Blancos (witte dorpjes). De rondrit voert ons door het natuurgebied Los Arconocales. De wegen slingeren zich om de bergen heen en gaan van hoog naar laag. De gemiddelde snelheid op deze wegen is ongeveer 30 km per uur. Je krijgt er wel fantastische vergezichten, diepe dalen, begroeide berghellingen maar ook kale rotsen voor terug.
Het is opvallend groen in dit natuurgebied. Af en toe zien we een tegenligger (altijd spannend op deze wegen). Heel vaak is de tegenligger een boswachter. We zien bomen waar een groot deel van de bast is afgehaald. Bij nadere verkenning zien we duidelijk dat dit kurkeiken zijn. We stoppen regelmatig (gewoon midden op de weg) om foto’s te nemen.
De witte dorpjes zijn niet te missen. Je ziet ze van verre al liggen. Onze rondrit voert ons ook enkele malen door zo’n dorpje maar dat wil je eigenlijk niet mee maken. Steile wegen, smal, geparkeerde auto’s langs de weg, geen overzicht bij wegversmallingen. Maar Wim redt het weer zonder schade aan de camper te krijgen. Af en toe een schietgebedje, in de hoop dat er geen tegenliggers zouden komen.
Op een zeker punt, ongeveer 60km van de kust bereiken we een punt van waar je de Middellandse Zee, de rots van Gibraltar en de Atlantische oceaan kan zien. Een fraai gezicht ondanks dat het erg nevelig is. Met enige moeite kan je het op de foto zien.
Een tijdje later dachten we in een ander continent rond te rijden
We maken de rondrit niet in zijn geheel want dan zijn we de gehele dag aan het rijden. We kiezen voor een nieuwe camping bij Olvera. De camping is vorig jaar aangelegd dus zo kaal als maar kan zijn. We staan boven op een berg en we hebben wel een prachtig uitzicht over de omgeving.
’s Avonds begint het te regenen. Kijken of we morgen verder kunnen met onze tocht.
